Markus Appenzeller ziet dat jonge architecten vooral praten over werkdruk, honoraria, burn-outs en werk-privébalans. ‘Ze behandelen architectuur steeds meer als een baan omdat de architectuur zichzelf de afgelopen vijftig jaar steeds meer als een baan heeft ingericht.’ Door verdere professionalisering en commercialisering hebben architecten bovendien steeds minder invloed op wat ze maken, terwijl het vak nog altijd om de toewijding van een kunstenaar vraagt.
Daniëlle Huls werkte na haar studie bij de Architectengroep. ‘Ik ging helemaal op in die nieuwe wereld. Boeiend, maar die romantiek houd je nooit lang vol. Architectuur is een hard vak.’ Nu runt ze zelf een architectenbureau, geïnspireerd op hoe het eraan toeging bij Bureau B+B waar ze ook heeft gewerkt. ‘Landschapsarchitectuur en stedenbouw zijn een ander deel van het vakgebied met andere normen en waarden. […] Toen ik als architect voor mijzelf begon, wilde ik die zachtheid behouden.’
Kees Kaan zoekt naar lichtheid in denken en handelen en neemt het vak – en zichzelf – het liefst niet te serieus. ‘Het werk moet aan de ene kant intentioneel zijn, zonder toevallige details, maar tegelijk is een beetje humor heel belangrijk.’ Zo wilde hij in zijn kantoor in Rotterdam een vloer van natuursteen, maar dat bleek technisch haast onmogelijk. Dus koos hij voor hout en maakte er vervolgens ‘één groot houten feest’ van. ‘Als architectuur té gebalanceerd is, verliest zij haar kracht.’
Architectuur heeft volgens Appenzeller wanhopig behoefte aan een vorm van post-heroïsch heldendom: ambitie zonder uitbuiting, overtuiging zonder persoonlijkheidscultus, experiment zonder persoonlijke opoffering.
Nu ben ik benieuwd: wie zijn jouw architectuurhelden? De mijne zijn deze week Laura van Santen en Diederik de Koning. Samen met hun kinderen stonden ze dit voorjaar 50.000 kilo leem aan te stampen voor een vloer in de Fashion Farm van Joline Jolink. Als dat geen passie voor het vak is!
Groet, Merel
